Het Emotionele Monument

Wanneer ik gisteren, 15 april 2019, de beelden van de Notre Dame zie, gehuld in het alles verterende vuur, springen de tranen me in de ogen. Mijn ratio probeert die te onderdrukken met “het is maar een kathedraal” maar veel effect heeft dat niet. Het is mijn hart voor geschiedenis, mijn hart voor kunst, mijn hart voor spiritualiteit (en waarschijnlijk zelf mijn kinderhart dat talloze keren naar ‘De Klokkenluider van de Notre Dame’ gekeken heeft) dat huilt. Een monument zoals de Notre Dame is zo veelzijdig met zo’n rijke geschiedenis. Het is zo’n plaats dat je wenst dat de muren kunnen praten .

Dan begin je te denken aan andere monumenten, en niet alleen diegene die er nog zijn. Hoeveel monumenten, gebouwen zijn er niet meer? Sommige zijn inderdaad vernield door de natuurelementen maar vele ook door sloopkogels en -hamers. Nu huilt de hele wereld en vooral heel Frankrijk maar als er in een Vlaams dorp of stad een stukje geschiedenis door mensenhanden met de grond gelijk gemaakt wordt, zijn er ook altijd personen die een bloedend hart ervaren. Nu hoor ik bepaalde mensen denken “ja maar we leven in een wereld van vooruitgang en de mens moet nieuwe zaken creëren om te voldoen aan de hedendaagse maatschappij”. Akkoord, maar is het dan respectvol om iemand anders zijn creatie met de grond gelijk te maken zodat jij jouw creatie kan scheppen vanuit jouw ego zijnde? Wil jij verantwoordelijk zijn voor het emotionele verdriet bij personen puur omdat jouw bankrekening ervan aandikt?

Wat voor de één een hoop stenen is, is voor de andere een architecturaal pareltje dat niet meer wordt gemaakt in de 21e eeuw, een geschiedenis om U tegen te zeggen, een ruimte met een familiale ziel die erin verweven zit, een plaats waar mentale kracht uit gehaald wordt… en dat is iets waar we vooral in Vlaanderen weinig tot geen oog meer voor hebben.

Daarom kan de brand in Parijs ons iets leren. Tegen de natuurelementen kunnen we als mens niet op, maar wat we zelf in handen hebben, willen we dat zomaar verloren laten gaan? Want eenmaal de laatste steen op de grond ligt, wordt het nooit meer hetzelfde…

blog notre dame emotie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s